“Ben ne zaman öyle durup dururken, öyle damdan düşer gibi açıp seni okumaya başlasam, anlıyorum ki mahvolmuşum.”
Orhan Veli Kanık
(via baldediball)
(via blvckmill)
“I’m a very lonely person. I do get lonely sometimes… I’m not depressed, I’m not sad, but I think to be a human being is to be alone. I mean, I have an awareness of my inability at times to connect with other people because I can’t say exactly what I mean. You can’t directly connect. The inability to fully love another person is a form of loneliness. I don’t know how to fully love another person because there is always some part of me that I’m not sharing. There’s always some part of me that I don’t know how to open up and give to another person. Even the people I love most in the world.”— Stephen Colbert
(via we-the-dreamers)
bir insanın en iyi dostu yastığı ve odasının tavanıdır, bana göre. ağladığında omuz yoktur belki teselli edecek ama yastığın oradadır gözyaşlarını silebilmen için. isyan ederken hayata veya dua ederken Tanrı'ya, tavanın da yalnızlığının ve acizliğinin üstünü örter karanlık gecelerinde. “ben bunları hakedecek kadar kötü bir insan mıyım?” sorularının fısıltıları birikir gözyaşlarının arasına. yastık yine siler gözyaşlarını, tavan yine sindirir senden duyduklarını. aydınlanınca hava, sen yine hiçbir şey olmamış gibi devam edersin, yastığın kurur, tavan da öylece durur işte.
“Sevgili kalbim, neden hala apartman boşluğunun gün ışığı görmeyen penceresinde kuş sesleri beklersin?”
Ali Lidar
mesela bi insan bi şeyi isterken, düşünürken veya üzülürken ne çok şey yazabiliyor, sanki yazarak içini biraz olsun hafifletebilecekmiş gibi. dile getiremediklerini kelimelere dökerek kendini rahatlatabileceğini düşünüyor bir bakıma. belki hiç okunmayacak bi şekilde, belki herkesin okuyabileceği yerde. fakat şunu biliyorum ki insan ya gerçekten mutlu olduğunda yazamıyormuş, ya da içinde artık hiçbir şey kalmadığında. ama bilmiyorum tabii, hiç yazamayacak kadar mutlu olmadım ben.
Rupi Kaur - Süt ve Bal
